Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

ΕΡΩΤΑΣ...


Εγώ πάλι δεν ανέκοψα την πάλη,
δεν σκόνταψα τραβώντας για να ζήσω,
να ‘βρω ειρήνη, να ‘χουν όλοι ψωμί,
αλλά σε σήκωσα στα μπράτσα μου
και σε κάρφωσα στα φιλιά μου
και σε κοιτάζω, όπως ποτέ
μάτια ανθρώπινα δεν έχουν κοιτάξει.

Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Δεν υπάρχουν σχόλια: