Κι αν έσβυσε σαν ίσκιος...

Κι αν έσβυσε σαν ίσκιος τόνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά ̇

κι αν έχει, πριν ανοίξη, το λουλούδι,
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πώς ποτέ δε θα ειπωθή ̇

κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ, -
καθάρια πως ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλον ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια πούζησα ζωή !

Κ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ